داستان هفته:

رفتيم بالای سرش نشستيم و ديديم که هنوز داره نفس ميکشه، سه نفر بوديم البته به جز خود اون که ديگه نفر حساب نميشد. چشمای سياه درشتی داشت که باز باز شده بودن.

دو تا تيله آبی درشت بود، تمام چيزی که از صورتش يادم مونده. با اينکه هيچ وقت جرات نکردم زياد دقيق بشم توی چشماش... چون اونقدر جزئيات داشت که ميترسيدم اگه برم تو نخش ديگه نتونم دربيام... نه اينکه بخوام مبالغه کنم... واقعا ميترسيدم!

اين‌دفعه بايد من تير خلاص رو ميزدم. هميشه موقعی که حس اين کارو ندارم نوبت من ميشه...

شنيده بودم تو اين لحظه تمام زندگی آدم به سرعت از جلو چشش رد ميشه اما مال من اينطوری نبود ، يادمه توی يه عالمه پله‌ی آبی پيچ ميخوردم و پايين می اومدم. و تمام مدت به اين فکر می کردم که نبايد توی چشماش دقت ميکردم.

يه چيزايی زير لب زمزمه ميکرد همينطور که از دهنش خون می‌رفت. هزيون ميگفت ، يه وزوز بی مفهوم بود که فقط يه کلمه‌ش رو فهميدم،... تيله.

 يه گلوله وسط پيشونيش خالی کردم . لبهاش از حرکت ايستاد و چشمای بازه بازش خيره توی صورتم موند. چشماش داشت تغيير ميکرد ، رنگ چشماش داشت آبی ميشد آبيه آبی مثل دو تا تيله‌ی آبی درشت.

کتاب هفته:

«ميرا» نوشته‌ی کريستوفر فرانک و ترجمه ليلی گلستان

اين خانم گلستان رو واقعا دوست دارم! هر کتابی که ترجمه کرده باشه ارزش خوندن داره... کارش حرف نداره... !

سخن هفته:

چه جالب... چقدر عجيب... که چی؟!...

 سه تا واکنش در قبال تحول! خوب انکار نميکنم که الان دقيقا ۶ روزه که يه چيزيم شده! و اين برای آدمی که حدودا يه ساله هيچ چيزيش نشده خيلی عجيبه...